وارد مدرسه که شدم ، شور و حال دیگری بود .خوب یادم است که همه بچه ها در نمازخانه اجتماع کرده بودند و مراسم عزای ابا عبدالله (ع)را بر پا کرده بودند ، مراسم تمام شده بود و بچه ها با چشمانی گریان نماز خانه را ترک می کردند.هنوز صدای نوحه بگوش می رسید:
ای مومنان برسر زنید ماه محرم آمده
ماه علی ،ماه حسین،ماه ابوالفضل آمده
ای شیعیان بر سر زنید ماه شهادت آمده
ماه عزای فاطمه، دخت پیمبر آمده
همه با جنب و جوش مشغول پذیرایی از دیگر دوستانشان بود بچه های فعالتر منتظر فرصت مناسب بودند تا خودی نشان بدهند این باور قشنگ در همه دیده می شد که هر کس برای ابا عبدالله (ع)کاری انجام دهد ،گناهانش آمرزیده می شود. در اثر دعا رافتی در همه بوجود آمده بود ،گویی قلبها طلا شده بود می درخشید و حسابی صیقل خورده بود .بچه هایی که با هم قهر بودند دوباره دست در دست شده بودندو با صمیمیت وصف ناپذیری حرفهایی را که بهم نگفته بودند را بازگو می کردند. انگار سالها بود که حرفشان را نگه داشته بودند و حالا در این فرصت کم می خواستند تمام آن را یکجا بگویند.
در میان همهمه و شلوغی یکباره چشمم به خانم مدیر افتاد .ایشان با آرامش و وقار خاصی جلوی در نمازخانه با تواضع ایستاده بودند مثل همیشه آرام و مهربان بنظر می رسید .چنان با جمع بچه ها یکی شده بودند که بزحمت می شد ایشان را در جمع تشخیص دا د.بچه ها دورش را گرفته بودند و با کنجکاوی نگاهش می کردند.شاید تا بحال اینچنین صمیمی او را در جمعشان ندیده بودند.رفتار خانم مدیر با آنها با محبت بود و احترام به بچه ها که دوره اش کرده بودند مثل طلای ناب ،واقعی واقعی بود و همین بچه ها را دلگرم کرده بود و بر شورشان می افزود.
جلو رفتم و سلام کردم با لبخند گرم همیشگی پاسخ دادند.گفتم چرا شما پذیرایی می کنید؟ خواهش می کنم ظرف را به من بدهید. خانم مدیر پاسخ دادند : نه شما هم بفرمایید در نمازخانه پذیرایی شوید .آخر عزای سرورمان حسین است .با لبخندی پذیرفتم ودر دلم این همه صمیمیت را تحسین کردم.

علت نامگذاری این ماه آن بود که در ایام جاهلیت، جنگ در این ماه را حرام می دانستند. در دوم ماه محرم الحرام سال ۶۱ هجری کاروان حضرت امام حسین (ع) وارد کربلا شد و سپاهیان دشمن که هر روز بر تعدادشان افزوده می شد در روزهای تاسوعا و عاشورا که روز نهم و دهم محرم می باشد، او و یارانش را به شهادت رساندند. پیشوای هشتم شیعیان امام رضا (ع) در خصوص این ماه فرمود: در جاهلیت، حرمت این ماه نگاه داشته می شد و در آن نمی جنگیدند ولی در این ماه، خونهای ما را ریختند و حرمت ما را شکستند و فرزندان و زنان ما را اسیر کردند و خیمه ها را آتش زدند و غارت کردند و حرمت پیامبر (ص)را در باره ذریه اش رعایت نکردند... به همین دلیل ماه محرم با حادثه عاشورا عجین شده است و فرا رسیدن آن دلها را پر از غم می سازد و پیروان و شیفتگان امام حسین (ع) از اول محرم، محافل و مجالس را سیاهپوش کرده، به یاد آن امام شهید به عزاداری می پردازند. شیعیان در بزرگداشت شهدای کربلا، هر روز از دهه اول ماه محرم را مختص به یکی از بزرگان این نهضت جاویدان می دانند. این عناوین عبارتند از

از میان همه هنرهای نمایشی در ایران تعزیه یا شبیه خوانی شکل جامعی از هنر نمایشی دینی است. اگر به جستجوی ریشه های نمایش مذهبی باشیم مجبوریم به دوران پیش از اسلام و به حماسه های اوستایی، پهلوی، تاریخی و به مراسمی همچون شهادت سیاوش بازگردیم.
اما ریشه تعزیه را به شکلی که امروزه می شناسیم باید در فاجعه تاریخی مذهبی کر بلا و شهادت امام حسین و یارانش در جنگ با سپاهیان یزید، خلیفه اموی جستجو کرد. با فرمانی که معزالدوله دیلمی در قرن چهارم هجری صادر کرد مراسم تعزیه با حادثه کربلا رسمیت داده شد و از آن پس هر ساله این مراسم در سوگ امام حسین و یارانش در گوشه و کنار کشورمان برگزار شد، مراسم وعظ برپا شد و اندک اندک تعزیه یا مراسم شبیه تکامل یافت. درست از آغاز قرن نوزده میلادی در ایران مانند کشورهای دیگر به مناسبت مراسم مذهبی نمایش صحنه ای پیدا شد.از دوره صفویه که مذهب شیعه مذهب رسمی ایران گشت و همینطور نزدیکی سیاست و دیانت رسم عزاداری برای فرزندان علی (ع) و سایر ائمه متداول شد.مخصوصا حادثه شهادت امام حسین در کربلا موضوع ذکر ماه محرم است و با گذشت زمان دسته های سینه زن و زنجیر زن در کوی و برزن ذکر این مصیبت را به عهده گرفتند. آنچه سبب ایجاد یک منبع مهم تعزیه گردید اشعار حماسی دینی بود که داستان اهل بیت و شهادت امام حسین (ع) را بیان می کردند.
نطفه نمایشی تعزیه در همین آیین ها بسته شد. تنظیم داستانی و دراماتیک این اشعار که تاثیر بیشتری بر مخاطب خود می گذاشت از قرن ده هجری جدی گرفته شد.بنابراین به شعر کشیدن حادثه کربلا از سوی شاعران و گرایش به زنده کردن نقش آنها زمینه را برای پدید آمدن یک نمونه نمایشی دینی فراهم ساخت و نمایش های دینی بر مبنای سوگواری خلق شدند. این جریان از آغاز نوشتار حماسه های دینی سرعت گرفت که از خاوران نامه ابن حسام از شعرای قرن نهم آغاز شد. موضوع اصلی این سروده جنگ های امام علی(ع) است. حمله حیدری از محمد رفیع خان باذل نیز درباره زندگی حضرت محمد و علی (ع) است.
شعرا و نویسندگان زیادی نیز درباره امام حسین و حادثه کربلا نوشتند مثل محتشم کاشانی و وصال شیرازی. اما مهمترین آنها ملا حسین واعظ کاشفی سبزواری با کتاب روضه الشهدا است که نقش زیادی در شکل گیری هسته نمایشی تعزیه از لحاظ داستان پردازی داشته است. او کلیه وقایع اهل بیت را به نظم و نثر کشیده است. بعدها با اضافه شدن شخصیت های خیالی دیگر در داستان پردازی جنبه نمایشی تعزیه افزایش یافت و کم کم موضوع های مذهبی، غیر مذهبی و روزانه دیگر نیز به آن اضافه شد.

حضرت ابوالفضل العباس نخستین فرزند از ازدواج حضرت امیر المؤمنین علی(علیه السلام) و ام البنین بود ایشان در روز چهارم شعبان سال ۲۶ هجری در مدینه چشم به جهان گشودند.

ضیه ازدوادج مادر مكرمه اش ام البنین با حضرت علی(علیه السلام) بدین گونه بود كه پس از شهادت حضرت زهرا(علیها السلام) علی(علیه السلام) برادرش عقیل كه در علم نسب شناسی آگاهی كامل داشت و قبایل و خصلت های اخلاقی و روحی انها آشنا بود را به حضور طلبید و از وی خواست كه برای آن حضرت همسری شایسته و از قبیله ای كه اجدادش از شجاعان و دلیر مردان باشند پیدا كند تا ثمره ازدواجشان فرزندانی شجاع و رشید باشند پس از مدتی عقیل زنی از طایفه بنی كلاب را به حضرت معرفی كرد كه دارای آن ویژگی ها بود نامش فاطمه دختر حزام بن خالد بود و نیاكانش همه از دلیرمردان بودند. حضرت با وی ازدواج نمود و او نیز وظیفه مادری و سر پرستی برای فرزندان حضرت زهرا(علیها السلام) را به عهده گرفت و آنان را چون فرزندان خود بلكه بیشتر از فرزندانش دوست می داشت گویند وقتی وی را فاطمه صدا می زدند وی گفت مرا فاطمه صدا نكنید زیرا فرزندان با شنیدن نام فاطمه به یاد غم های مادرشان می افتند و ناراحت می شوند بلكه مرا خادم خود بنامید. و حضرت علی(علیه السلام) ولی را ام البنین یعنی مادر پسران نامید و به این نام شهرت یافت. در چهارم شعبان سال ۲۶ هجری قمری، حضرت عباس (ع) پا به عرصه گیتی نهاد. حضرت ابوالفضل نخستین فرزند از چنین بانوی با معرفت و حق شناسی بود. تولد وی، خانه علی(علیه السلام) و دل مولا را غرق نور و سرور ساخت وقتی كه به دنیا آمد حضرت علی(علیه السلام) در گوش او اذان و اقامه گفت نام خدا و رسول خدا را بر گوش وی خواند و نام او را عباس قرار داد.با آن كه این نوزاد بسیار خوش منظر و زیبا بود به طوری كه وی را قمر بنی هاشم نامیده اند و به ماه شب چهارده تشبیه نموده اند و حضرت وی را به نام عباس نام نهاد و آن به این علت بود كه عباس هم به معنای شیر شرزه و خشمگین است و هم به معنای عبوس و چهره گرفته زیرا كه ایشان نسبت به ظالمان چهره ای خشمگین داشتند.در روز هفتم تولدش گوسفندی را به عنوان عقیقه ذبح كردند و گوشت آن را به فقرا صدقه دادند. با آن كه هنگام تولد پدر خوشحالی می كند، حضرت گاهی قنداقه عباس خردسال را در آغوش می گرفت و آستین دست های كوچك او را بالا می زد و بر بازوان او بوسه می زد و اشك می ریخت حضرت در پاسخ ام البنین نسبت به این كار فرمود این دست ها برای كمك و یاری به برادرش حسین قطع خواهد شد.حضرت عباس در خانه علی(علیه السلام) و در دامان مادر با ایمان وفادارش و در كنار امام حسین رشد كرد و درس های بزرگ انسانیت صداقت و اخلاق را فرا گرفت تربیت خاص امام علی(علیه السلام) بی شك در شكل دادن به شخصیت فكری و روحی این نوجوان سهم عمده ای داشت روزی حضرت علی(علیه السلام) عباس خردسال خود را نشاده بود و حضرت زینب(علیها السلام) هم حضور داشت امام به این كودك عزیز گفت به بگو یك عباس گفت یك فرمود بگو دو عباس خودداری كرد و گفت شرم دارم با زبانی كه خدا را به یگانگی خوانده ام دو بگویم حضرت از معرفت این فرزند خوشحال شد و پیشانی عباس را بوسید.دلاوری های این نوجوان از زمان پدر بزرگوارش در جنگ های آن حضرت با مخالفین نمودار بود كه برخی جلوه هایی از شجاعت این نوجوان را در جنگ صفین در تاریخ ثبت كرده اند. گویند: در یكی از روزهای نبرد صفین نوجوانی از سپاه علی(علیه السلام) بیرون امد كه نقاب بر چهره داشت و از حركات او نشانه های شجاعت، هیبت و قدرت هویدا بود از سپاه شام كسی جرأت نكرد به میدان بیاید معاویه یكی از مردان سپاه خود به نام ابی شقاء كه دلاوری نام آور بود را گفت به جنگ این جوان برو وی گفت ای امیر شأن بالاتر از آن است كه جنگ وی بروم بلكه من هفت پسر دارم و یكی از آنها را می فرستم تا او را از پای درآورد وی یكی از پسرانش را فرستاد كه از پای درآمد پسر بعدی اش را فرستاد كه او هم به سرنوشت برادر قبل دچار

سپاه نیوز: معاون امور مجلس و استان هاي صدا و سيما گفت: "دا" پل ارتباطي است ميان واقعه 61 هجري و حادثه کربلا و هشت سال دفاع مقدس که شباهت هاي بسيار نزديکي با هم دارند و دفاع مقدس ما برگرفته از آن حال و هوا و آموزه ها است.

به گزارش سپاه نیوز؛ حجت الاسلام والمسلمين"سيدرمضان موسوي مقدم" در آيين آغاز توليد مجموعه نمايش راديويي "دا" با اشاره به اينکه پس از انتشار کتاب "دا" آن را خوانده گفت: "دا" قصه و داستان نيست، چون قصه با نوعي افسانه و تخيل سروکار دارد و اين کتاب از اين منظر مستثني است. دا حقيقتي است که از دل برآمد و احساس را واقعيت بخشيد.
وي افزود: دا منشور کامل مظلوميت ملتي است که بدنبال حق و حقيقت بود. دا دادنامه اي است عليه همه متجاوزان عالم ؛ فرياد در گلو خفته و بغض در ترک خورده مردمي است که جز حق خود چيزي نمي خواست و هشت سال مظلومانه دفاع کرد.
معاون امور مجلس و استان هاي صدا و سيما خاطرنشان کرد:دا سند افتخاري است که از آموزه هاي ديني و قرآني ما سرچشمه گرفته چرا که ما در فضايل اخلاقي و آموزه هاي ديني مثل ايثار، صبر، استقامت و بردباري را به عينيت بخشيده ايم. دا يک اثر استثنايي است که بر تارک تاريخ ادبيات ما خواهد درخشيد.
در ادامه اين مراسم "حبيب الله مازندراني" با اشاره به برگزاري جلسات دستگاه هاي فرهنگي کشور زير نظر رهبر معظم انقلاب گفت: در اين جلسات براي هم افزايي دستگاه هاي فرهنگي تصميم گرفته شد که کتاب ارزشمند "دا" که توسط انتشارات سوره مهر وابسته به حوزه هنري سازمان تبليغات اسلامي به زيور طرح آراسته شد را به يک اثر ماندگار راديويي تبديل کنيم.
مديرکل صداي استانها اظهار داشت:نوشتن متن اين نمايش به جواد پيشگر واگذار شد و امروز اين کار، بعد از چهار تا پنج ماه تهيه مقدمات آماده ضبط شده است.
وي افزود: کمتر کسي پيدا مي شود که کتاب دا را خوانده باشد و پا به پاي مولف و راوي داستان اشک نريخته باشد چرا که دا تنها يک کلمه نيست، دا تصوير مقاومت زنان ايراني است. دا لحظه لحظه جنگي است که به کشور ما تحميل شد و صبر و تحملي است که فرزندان اين آب و خاک و قهرمانان اين داستان با آن درگير بودند.
مازندراني با بيان اينکه کتاب دا در ميان آثاري که در خصوص دفاع مقدس نوشته شده اند يکي از قله هاي اين آثار ادبيات دفاع مقدس است، خاطرنشان کرد: بعد از انقلاب اسلامي و در هشت سال دفاع مقدس براي جنگ هزينه هاي زيادي شد که اينها هزينه نيست بلکه سرمايه گذاري هايي بوده که نظام جمهوري اسلامي براي پاسداشت دفاع مقدس انجام داده است.

ياران و اصحاب اباعبدالله الحسين(ع)، چه آنان كه قبل از شهادت آن حضرت وفات يافته‏اند و چه آنان كه پس از شهادت ايشان از دنيا رفته‏اند، بسيار زيادند. در اين جا تنها نام آناني را كه در واقعه عاشورا به شرف شهادت نايل آمده‏اند، ذكر مي‏كنيم:
الف) بني هاشم
1. عباس‏بن علي، معروف به‏ابوالفضل العباس(ع).
2. ابوبكربن علي.
3. محمد اصغربن علي.
4. عبدالله‏بن علي.
5. عبدالله بن اصغر.
6. جعفربن علي.
7. عمربن علي.
8. عثمان بن علي.
9. محمدبن عباس بن علي.
10. عبدالله‏بن عباس بن علي.
11. علي بن حسين(علي اكبر).
12. عبدالله رضيع(علي اصغر).
13. ابراهيم بن حسين.
14. قاسم بن حسن.
15. ابوبكربن حسن.
16. عبدالله بن حسن.
17. بشربن حسن.
18. محمدبن عبدالله بن جعفر.
19. عون بن عبدالله بن جعفر.
20. عبيدالله بن عبدالله بن جعفر.
21. مسلم بن عقيل.

1ـ در هـم شكستـن اركان مخـوف ديـن سالاري ساختگـي اموي كه امويان ويارانشان سلطه سلطنتي خـود را بر آن استـوار ساخته بـودند و رسـوا ساختن حاكمان تبهكار بنـي اميه كه پيـوسته در صـدد احياي نظام جـاهلـي بـودند.
2ـ بيدار كردن وجدانها خفته: شهادت فجيع امام حسيـن(ع) در كربلا مـوجي شـديـد از احساس گناه در وجـدان مسلمانانـي كه او را ياري نكردنـد برانگيخت.
اين احساس گناه دو جنبه داشت: از يك طرف آنها را وادار مي ساخت كه گناهي را كه مـرتكب شـده اند با كفاره بشـوينـد و از طـرف ديگـر به كسانـي كه آنهارا به ارتكاب چنيـن گناهـي واداشته بودند, كينه و نفرت بـورزند. به طـوري كه انگيزه قيام تـوابيـن همان كفـاره يـاري نـكـردن امام حسيـن(ع) و انتقام گـرفتـن از امويان بود. مقدر چنين بود كه آتـش ايـن احساس گناه, پيوسته برافروخته ماند و انگيزه انتقام از بنـي اميه در هر فرصت به انقلاب و قيام بر ضـد ستمگران منتهي گردد.
3ـ ارائه اخلاق جـديد: قيام امـام حسيـن(ع) مـوجــب آن گرديـد كه در جامعه, نـوعي اخلاق بلند نظرانه پديد آيد. امام(ع) و فرزندان ويارانـش در قيام بر ضد بنـي اميه اخلاق عالي اسلامي را با همه صفات و طراوت آن نشان دادنـد. آنان ايـن اخلاق را بـر زبـان نيـاوردنـد بلكه بـا خـون خـود آن را مسجل سـاختند.
مـردم عادي قبايل عادت كـرده بـودنـد كه ديـن و وجدان خود را به بهاي اندك بفروشند و در برابر ستمكاران گردن خـم كنند تا از عطاهاي آنان بهره مند گردند. هدف مسلمانان عادي همان زندگـي روزمره شخصـي بـود و تنها به زنـدگانـي خـويـش مـي انـديشيـدنـد. در آنان, دردهاي اجتماعي تـاثيــري نـداشت, به قـول شـاعر:
از درد سخن گفتن و از درد شنيدن
بامردم بي درد نداني كه چه دردي است !

هدف قيام امام حسين(ع) را به آساني و بدون تكلف مي تـوان از سخنـان آن حضرت استنباط كرد. آنگاه كه امام(ع) بر اثر تهاجم عمال حكومت نـاچار شـد از مدينه خارج گردد, در ضمـن نوشته اي, هدف حركت خـود را چنيـن شرح داد:
1ـ((انـي لـم اخرج اشرا ولا بطرا و لا مفسـدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فـي امه جـدي, اريـد ان آمر بالمعروف و انهي عن المنكر و اسير بسيره جدي و ابي علي بـي ابيطالب))
يعني:((مـن از روي خود خواهي و خـوشگذاراني و يا براي فساد و ستمگري قيام نكردم, مـن فقط براي اصلاح در امت جدم از وطـن خارج شدم. مـي خـواهـم امر به معروف ونهي از منكر كنم وبه سيره و روش جدم و پدرم علي بن ابيطالب عمل كنم.))
در اين سخـن چند نكته مهم, شايان تـوجه است:
1ـ اصلاح امت
2ـ امر به معروف و نهي از منكر
3ـ تحقق سيره و روش پيامبر و علي(ع)
2ـ آن حضرت در مقام ديگري فرموده است:
((اللهم انك تعلـم ما كان منا تنافسا فـي سلطان و لا التماسا مـن فضـول الحطام ولكـن لنرد المعالم من دينك و نظهر الاصلاح في بلادك و يامن المظلومون مـن عبادك و يعمل بفرائضك و سننك و احكامك.))
((بار خدايا تـو مـي داني كه آنچه از ما اظهار شـده براي رقابت در قدرت و دستيابـي به كالاي دنيا نبـوده, بلكه هدف ما ايـن است كه نشانه هاي دينت را به جاي خـود برگردانيم و بلادت را اصلاح نماييـم, تا ستمـديـدگان از بندگانت امنيت يابنـد و به واجبات و سنتهاو دستـورهاي دينت عمل شـود.))
در ايـن سخـن هـم چند نكته قابل تـوجه است:

ميلاد با بـركت حضـرت ابـي عبـدالله الحسين(ع) دومين فرزندامام علي و فاطمه زهرا(س) بنا بـر مشهور, روز سـوم شعبان سال چهارم هجري در مـدينه بـوده است. پـس از ولادت, پيامبر اكرم(ص) نام وي را((حسيـن)) گذاشت, آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو رامصيبتي عظيم در پيش است, خداوندا كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدي و سفينه النجاه و سيد الشهداء و ابوعبدالله معروف است.
مسعودي مي نويسد:امام حسين(ع)مدت هفت سال با رسول خدا(ص) بود و در اين مدت, آن حضرت خود متصدي غذا دادن و علم و ادب آموختـن بود كه كوچكتريـن ناراحتي او را نمي تـوانست تحمل كند. روزي پيامبر از در خانه فاطمه(س) مـي گذشت, صداي گريه حسين را شنيد وارد خانه شد و به دخترش فرمـود: مگر نمـي داني كه گريه حسيـن در مـن چقـدر مـوثـر است, آن گـاه طفل را بـوسيـد و گفت:
((خداوندا مـن ايـن كودك را دوست دارم تو نيز او را دوست بدار.))

یكی از راههای عمیق و در عین حال ساده و آسان برای شناخت اسلام و آثار سازنده آن، مطالعه زندگی اصحاب خاصّ پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و امامان معصوم علیهم‏السلام است. آنها كه تا آخر عمر در خط پیامبر و امامان بودند و از جانب آن بزرگوران مورد تأیید قرار گرفتند.

نهضت سیدالشهدا(ع) و هدف آن با یك سیر اجمالی در وضع عمومی آن روز، می ‏توان نسبت به تصمیم و اقدام سیدالشهدا(ع) روشن شد.

خبرگزاري فارس: يك امدادگر دفاع مقدس گفت: رازها و رمزهايي در كربلا و واقعه عاشورا براي مردم نهفته بود كه در دوران دفاع مقدس خداوند اين رمزها را براي ما گشود و ما گوشه‌اي از كربلا را در جبهه‌ها ديديم.

 

صديقه كشنده‌فر در گفت‌وگو با خبرنگار ايثار و شهادت باشگاه خبري فارس «توانا» اظهار داشت: تلاش‌ها و مبارزات ياران امام حسين عليه‌السلام در تمام ايامي كه با ايشان بودند، شباهت زيادي به تلاش ياران حقيقي امام خميني (ره) در دوران قبل از انقلاب، بعداز انقلاب و دوران دفاع مقدس دارد؛ دفاع مقدس براي ما اينگونه بود كه اگر از كربلا روايت‌هاي شنيده بوديم در جبهه‌ها آن شنيده‌ها را مي‌ديديم.

اين امدادگر دفاع مقدس بيان داشت: در دوران دفاع مقدس، ما تجسم عيني زينب سلام‌الله عليها را مي‌ديديم؛ علي‌اكبرها و علي‌اصغرها در طول جنگ پرپر مي‌شدند و زبان از گفتن حقايق و معنويات آن دوران قاصر است.

وي خاطرنشان كرد: رازها و رمزهايي در كربلا و واقعه عاشورا براي مردم نهفته بود كه در دوران دفاع مقدس خداوند اين رمزها را براي ما گشود و ما گوشه‌اي از كربلا را در جبهه‌ها ديديم.

* جبهه‌ها در تمام ايام سال براي ما عاشورا بود

كشنده‌فر با اشاره به خاطراتي از محرم در دوران دفاع مقدس، گفت: در ايام دفاع مقدس براي حضور در مراسم‌ عزاداري اباعبدالله‌الحسين عليه‌السلام با تعدادي از دوستان و همكاران در بيمارستان شهيد بهشتي به مسجد بهبهاني‌ها در مركز شهر آبادان مي‌رفتيم؛ در اين مسير و در دل شب رزمندگان در جلو كاروان عزاداري و پشت سر آنها، خواهران با حجاب كامل و شمع در دستشان حركت مي‌كردند و شعار «تا خون مظلومان به جوش است؛ آواي عاشورا به گوش است» سر مي‌دادند و پس از رسيدن به محل عزاداري تا پاسي از شب عزاداري با حال و هواي عاشورايي برگزار مي‌شد.

وي بيان داشت: جبهه‌ها در تمام ايام سال براي ما عاشورا بود و در محرم جبهه‌ها شكل زيبايي به خود مي‌گرفت؛ رزمندگان در زير توپ و تانك در پي اين بودند كه مراسمي در خور شأن محرم برگزار كنند؛ همه دنبال اين بودند كه مخلصانه براي امام حسين عليه‌السلام عزاداري كنند زيبايي عزاداري اباعبدالله در جبهه‌ها به خاطر خلوص نيت رزمندگان بود و كسي نمي‌خواست خود را مطرح كند.

 

امام حسین( ع ):آیا نمی نگرید كه به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود. پس در چنین شرایطی شایسته است كه مؤمن در اندیشه دیدار خداوند باشد. من نیز مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمكاران را جز خواری نمی یابم

سخن از حسین(ع) و قیام او نامكرر است، هر چند تشنه از ره رسیده را سیراب كند. غبار زمان را كنار می زنیم تا ببینیم حسین كه بود و چه كرد.حادثه عاشورا مختص به زمانی خاص نیست بلكه همواره تا ظالم و مظلوم هست، در سپهر زمان پابرجاست. از این رو بر مسلمانان و شیعیان راستین فرض است كه ذكر امام خود را با خویشتن و عالمیان مدام كنند زیرا كه «ثبت است بر جریده عالم دوام ما» . محبت نتیجه دانش است .از این رو هر چند آموزه های عاشورا را بیشتر بشناسیم و در تحقق آن بیشتر بكوشیم دوستار واقعی تری برای حسین(ع) خواهیم بود. این مقاله در پی معرفی و هدف قیام حسین(ع) و نهضت اوست تا مبادا در كسوت مسلمانی با امام حسین به جنگ برخیزیم و افسوس بس گران دامانمان را فراگیرد.یكی از مسائلی كه در تبیین حركت امام حسین(ع) لازم است، توجه به فلسفه و معنای قیام عاشوراست.معنای قیام عاشورا را، شایسته است در كلام خود امام(ع) جست وجو كنیم: «من نه برای سركشی و طغیان و نه بر بنیاد هوی و هوس، نه به اندیشه فساد و ستمكاری خروج كرده ام؛ قیام من منحصراً برای اصلاح امت جدم محمد(ص) است. من برآنم تا امر به معروف كنم و از منكر اجتناب دهم و راه و روش جدم و پدرم علی بن ابیطالب را پی بگیرم.» چنین عباراتی صریحاً مفهوم اصلاح را با نظام اجتماعی پیوند می دهد و تأكید دارد كه آن حضرت با ملاحظه تفاوت ماهیت نظام اموی موجود با نظام عصر نبوی، بر آن است تا به مسلمانان خاطر نشان سازد كه وضع موجود با واقعیات عصر نبوی متفاوت است و سخت نیازمند اصلاح. اصلاحی نه در عرصه انجام فرایض، بلكه اصلاحی در عرصه نظام اجتماعی و بازگرداندن مناسبات اجتماعی و حیات جامعه اسلامی به مناسبات عصر نبوی و سیره مرتضوی. از نظر امام(ع)، فساد اجتماعی موجود چنان عمیق و تلخ است كه بر مومن است در صورت تداوم این مناسبات در درون نظام موجود، مرگ سرخ را بر حیات نكبت بار رجحان دهد: «آیا نمی نگرید كه به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود. پس در چنین شرایطی شایسته است كه مؤمن در اندیشه دیدار خداوند باشد. من نیز مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمكاران را جز خواری نمی یابم.» بی گمان مفهوم اصلاح، قلمرویی فراتر از شخصیت و رفتار یزید دارد و آن را جز بر ضرورت اصلاح نظام اموی نمی توان تفسیر كرد. پس فرض متوقف شدن نهضت حسینی با فرض اصلاح شخص یزید و باقی ماندن نظام اموی، فرضی نامعقول است، چرا كه یزید محصول آن نظام بود نه عنصری فاسد از نظامی سالم و بهنجار و مشروع. بر همین اساس می توانیم باز هم برای حصول به معرفتی دقیق تر از قیام عاشورا، به طرح این پرسش بپردازیم كه بالاخره مراد امام از معروف متروك مانده و منكر مسلط در امت محمدی، به كدام عرصه ها مربوط بود؟ هدف امام اصلاح امت محمدی و بازگرداندن حاكمیت و حكومت و مردم به قالب و محتوای عصر نبوی و سیره علوی است. به بیان دیگر كل ساختار اجتماع دچار عدم تعادل شده بود. مورخان همه تأكید كرده اند كه با استقرار معاویه به مسند قدرت وتكوین سلطنت اموی، راه و رسم حكومت نبوی در عرصه های سیاست و اقتصاد و اجتماع تفاوتی بارز یافت و عصر كاملاً متفاوت در تاریخ حكومتهای اسلامی آغاز گشت. عصری كه به نام دوره سلطنت اشتهار داشت. بارزترین جلوه این سلطنت مطلقه، تبدیل مردم به متابعان بی چون و چرا و عبد و عبید سلطان و دستگاه سلطنت است در حالی كه پیامبر اسلام(ص) برای رهانیدن مردم از قید هرگونه عبودیت غیرخدا مبعوث شده بود و همواره جایگاه اجتماعی خویش را بنده خدا می شمرد اما حسین نمی توانست موجودیت چنین نظامی را تحمل كند نظامی كه در آن، حاكم با بوزینگان و سگان شكاری به بازی می پردازد.(۱)پس منزلت امام را می توان در اصلاح فرهنگی، سیاسی و اجتماعی آن عصر نشان داد. از منظر جامعه شناسی هنجارهای اجتماعی جوامع بشری در واقع، تجلی ارزشهای آن جوامع است و آنچه همواره حیات اجتماعی جوامع انسانی را تهدید می كند، آسیبها و انحرافهای اجتماعی است كه ممكن است موجب بیگانگی فرد از جامعه و یا از خود بیگانگی جامعه با ارزشهای بنیادین آن گردد و زمینه های بروز رفتارهای نابهنجار فردی و اجتماعی را نیز فراهم كند.